I will not describe every day in great detail, I do not remember exactly. What I do know is that I had a nice week with Marcie, and so did she with me. .No sex, but every night that kiss on the lips and "I love you".And we did fun things together, but if Marcie had to work, she worked half days, I did something on my own.
When
I arrived on Saturday afternoon Ashley, Marcie's daughter, was not there, she was with her
father in a village / town about 40 miles further North. Marcie and I went to pick up Ashley on Sunday. And
of course I brought another woman to tears, though I never do that in a mean way,
but in the car when we were just on our way I saw her face and I said
to Marcie: "You miss Ashley, don't you? "
Well, that was just the push she needed. But I had comforted her again soon, we were finally on the way to pick up Ashley.
A brief sideway, Marcie's ex-husband hit her during their marriage and had also forced her to have sex with other men. So that also played a role with the emotions. And the new girlfriend of her ex said the most terrible things about Marcie in front of Ashley.
After we picked up Ashley both were happy.
We
went to a "native American postal outlet" in West Virginia
(Washington, PA is where the states Pennsylvania, Ohio and West Virginia
come together). In
addition, you must imagine a shop in "Native American" style with all
native american souvenirs (such as dream catchers), but also, which had my
interest, fridge magnets from all over America. And since
I was there I bought a few: Michigan (I had to change planes in Detroit),
Pennsylvania (Marcie lived in that state), West Virginia (we were there at
that time) and Ohio (which is only a 4km drive which I would do later that week, so that refrigerator magnet was earned).
We
are essentially drinking coffee in downtown Washington, PA at a coffee
shop and unlike here in the Netherlands you order and drink your
coffee actually. And
of course followed by a nice conversation about the difference between
coffee shops in the U.S. and coffeeshops in the Netherlands.We also ate real American hot dogs (the onions were ok, but the sauerkraut, I do really thank you, but no thank you).
We also visited the courthouse and a judge present there told us to go into a courtroom. As you perhaps know, the U.S. has a jury system, so the layout of a courtroom is different than here in the Netherlands.
So that was very interesting.Our
conversations were not just small talk, but also about politics and society, and especially the differences between the
United States and laws of the Netherlands / Europe.
Marcie was, for a U.S. citizen very European minded.
What was very good for my ego was that Marcie told me I knew more about U.S. history than the average American.
One evening we had pizza, that was on Monday, while Marcie went to get the
pizza I helped Ashley with her homework (yes, 6 years old and homework) and we had dinner with friends of Marcie's at a Chinese restaurant. That
was quite a challenge, because if you go here (Netherlands) to the Chinese you can go more
or less blind on the Indonesian names of the dishes, but it doesn't work like that in
the U.S.. And now I've known for a long time that fried rice is the same as nasi, but the rest was more challenging.
But I worked it out and ordered something I liked, at least I thought that, but it worked out fine!
I also made my famous pancakes.
Just
like me Marcie loved music and "Live", popular at that time and that band is from Pittsburgh, so that gave us another thing to talk about
And talk we did, for hours and hours.
donderdag 31 mei 2012
maandag 7 mei 2012
Marcie, part 3
But
the receipt by Marcie was very pleasant and it did not take a long time before I sat
beside her on the couch and we talked like we knew each other for
years. I instantly liked her very much and she liked me. A little while later she had to pick her
daughter Ashley from the school bus and Ashley found me awesome.
Marcie and I were even holding hands while talking.Not much later her parents came home and also that meeting was pleasant.To Marcie's surprise really, because her stepfather was not exactly the kindest man on earth and her surprise was even greater when he went looking for an affordable motel for me. Something he had never done for a friend of Marcie.It was the Washington Motor Inn, on the other side of Washington where Marcie lived, but Washington, PA not so big, it was maybe 5 minutes. The motel was close to the entrances and exits from the Interstate to Pittsburgh in the North and in the other direction you would end up in Philadelphia, Baltimore or Washington DC . But I'm talking about distances of 350 to 500 kilometers.
Moments later there was a call from the courier service of NorthWest Airlines, they had my luggage, but some troubole to find the address. Marcie's stepfather gave them instructions how to drive and moments later there was the luggage. Marcie and I went to the hotel, I did not know where it was so Marcie would serve as a guide, I would check in and put my luggage in the room turn and then I drove Marcie back, said goodbye for the night and went back to the motel.With that goodbye Marcie surprised me somewhat by kissing me on the mouth. Just on the lips, no dna exchange, but still. And she said "I love you". Now I know that I love you has more than 1 meaning, but a man and a woman who like each other, a kiss on the lips and "I love you"..... I went, to say in American style, with jelly in my knees back to the car.Oh, I have not mentioned Marcie's age.It was late 1999, so I was 36 and if I'm not mistaken, Marcie 29, but it may also have been 31.
Marcie and I were even holding hands while talking.Not much later her parents came home and also that meeting was pleasant.To Marcie's surprise really, because her stepfather was not exactly the kindest man on earth and her surprise was even greater when he went looking for an affordable motel for me. Something he had never done for a friend of Marcie.It was the Washington Motor Inn, on the other side of Washington where Marcie lived, but Washington, PA not so big, it was maybe 5 minutes. The motel was close to the entrances and exits from the Interstate to Pittsburgh in the North and in the other direction you would end up in Philadelphia, Baltimore or Washington DC . But I'm talking about distances of 350 to 500 kilometers.
Moments later there was a call from the courier service of NorthWest Airlines, they had my luggage, but some troubole to find the address. Marcie's stepfather gave them instructions how to drive and moments later there was the luggage. Marcie and I went to the hotel, I did not know where it was so Marcie would serve as a guide, I would check in and put my luggage in the room turn and then I drove Marcie back, said goodbye for the night and went back to the motel.With that goodbye Marcie surprised me somewhat by kissing me on the mouth. Just on the lips, no dna exchange, but still. And she said "I love you". Now I know that I love you has more than 1 meaning, but a man and a woman who like each other, a kiss on the lips and "I love you"..... I went, to say in American style, with jelly in my knees back to the car.Oh, I have not mentioned Marcie's age.It was late 1999, so I was 36 and if I'm not mistaken, Marcie 29, but it may also have been 31.
zaterdag 5 mei 2012
Daar zit je dan......
Ja, daar zit je dan in de trein. Die nog redelijk vol zit, in ogenschouw genomen dat het de trein van 23:23 uur van Utrecht naar Arnhem is. Toegegeven, het is vrijdagavond....
23:23 uur + 37 minuten, dat wordt dus precies middernacht aankomen op Arnhem-Centraal. En dan heb ik de keuze uit 24 minuten wachten op de bus (de laatste) of in zo'n 24 minuten naar huis lopen.
Door de kou met flink de pas erin lijkt op dit moment aantrekkelijker dan 24 minuten wachten op het nogal tochtige busstation waar zo laat ook niets meer te beleven is.
En ik doe het vaak, lopen van station naar huis, ik kom nog weleens in Arnhem aan nadat de laatste bus al is vertrokken.
Ik hoor jullie al denken: waar ben je geweest dan?
In Leiden, mijn goede vriendin Martina wat eten gebracht. Want Martina heeft het moeilijk. Geen adres, dus geen uitkering en dan wordt eten ook een probleem.
En nu kook ik meestal toch voor een weeshuis, maar ik heb vandaag speciaal voor Martina staan koken. En wanneer je niet alleen voor jezelf kookt maar ook voor een ander wordt dat koken ineens een stuk leuker!
Waarschijnlijk ook omdat Martina zo dankbaar is en omdat ze me vertelt hoe ze ervan genoten heeft.
Even een tussen-tip: hiernaast, aan de rechterkant in de bloglijst staat ook het blog van Martina, Gedroomde Levens, absoluut de moeite waard, dus allemaal lezen!!!
Martina is een leuke, lieve, dappere en inspirerende vrouw. IRL kennen we elkaar minder dan een week, maar elke ontmoeting was leuk en gezellig. En ik vind het leuk om samen met Martina tijd door te brengen!
Dat wilde ik even gezegd hebben.
PS Het werd geen lopen, bus ging al om 00:09.
23:23 uur + 37 minuten, dat wordt dus precies middernacht aankomen op Arnhem-Centraal. En dan heb ik de keuze uit 24 minuten wachten op de bus (de laatste) of in zo'n 24 minuten naar huis lopen.
Door de kou met flink de pas erin lijkt op dit moment aantrekkelijker dan 24 minuten wachten op het nogal tochtige busstation waar zo laat ook niets meer te beleven is.
En ik doe het vaak, lopen van station naar huis, ik kom nog weleens in Arnhem aan nadat de laatste bus al is vertrokken.
Ik hoor jullie al denken: waar ben je geweest dan?
In Leiden, mijn goede vriendin Martina wat eten gebracht. Want Martina heeft het moeilijk. Geen adres, dus geen uitkering en dan wordt eten ook een probleem.
En nu kook ik meestal toch voor een weeshuis, maar ik heb vandaag speciaal voor Martina staan koken. En wanneer je niet alleen voor jezelf kookt maar ook voor een ander wordt dat koken ineens een stuk leuker!
Waarschijnlijk ook omdat Martina zo dankbaar is en omdat ze me vertelt hoe ze ervan genoten heeft.
Even een tussen-tip: hiernaast, aan de rechterkant in de bloglijst staat ook het blog van Martina, Gedroomde Levens, absoluut de moeite waard, dus allemaal lezen!!!
Martina is een leuke, lieve, dappere en inspirerende vrouw. IRL kennen we elkaar minder dan een week, maar elke ontmoeting was leuk en gezellig. En ik vind het leuk om samen met Martina tijd door te brengen!
Dat wilde ik even gezegd hebben.
PS Het werd geen lopen, bus ging al om 00:09.
donderdag 3 mei 2012
Batterij leeg en andere probleempjes
De laatste tijd houdt de batterij van mijn Nokia C7 het niet zo lang meer uit. Zo ook vandaag (lees gisteren, dinsdag 1 mei), met een omweg per trein vanwege een aanrijding en geen mogelijkheid om tussendoor op te laden.. Die batterij is nu (dinsdag 1 mei. 's avonds in de trein naar huis aan papier toevertrouwd) helemaal leeg en ik ben nog niet thuis.
Daarvoor zat ik in een trein met wifi, maar als je nu denkt dat ik daar gebruik van kon maken....nee. En ook niet meer van mobiel internet. Blijkbaar hadden de verschillende access points op mijn phone wat onenigheid want na een klassieke uit en weer aan werkte het weer. Had ik daar maar eerder aan gedacht.....
Maar wat voel je je ineens buitengesloten wanneer internet op je phone het niet meer doet.wanneer je onderweg bent.
Een paar jaar geleden maakte je daar nog niet druk over. Die éne keer dat je in de Efteling even wilde kijken of je salaris gestort was (nog een heel gepriegel op zo'n klein schermpje) veel meer deed je er ook niet mee.
Ja, zo brengen moderne tijden en moderne gadgets ook moderne probleempjes met zich mee.
Terwijl ik 10 jaar geleden een mobiele telefoon had waarmee je alleen kon bellen en sms-en. En ja, ok, een rekenmachine, wereldklok en snake.
Daarna een toestel met WAP, maar na 1 poging monochroom internet op een klein scherm hield ik dat voor gezien.
En dit blogje is dus gekomen omdat de batterij van mijn phone leeg was. Gelukkig heb ik wel altijd een schrijfblok en een pen bij me.
Daarvoor zat ik in een trein met wifi, maar als je nu denkt dat ik daar gebruik van kon maken....nee. En ook niet meer van mobiel internet. Blijkbaar hadden de verschillende access points op mijn phone wat onenigheid want na een klassieke uit en weer aan werkte het weer. Had ik daar maar eerder aan gedacht.....
Maar wat voel je je ineens buitengesloten wanneer internet op je phone het niet meer doet.wanneer je onderweg bent.
Een paar jaar geleden maakte je daar nog niet druk over. Die éne keer dat je in de Efteling even wilde kijken of je salaris gestort was (nog een heel gepriegel op zo'n klein schermpje) veel meer deed je er ook niet mee.
Ja, zo brengen moderne tijden en moderne gadgets ook moderne probleempjes met zich mee.
Terwijl ik 10 jaar geleden een mobiele telefoon had waarmee je alleen kon bellen en sms-en. En ja, ok, een rekenmachine, wereldklok en snake.
Daarna een toestel met WAP, maar na 1 poging monochroom internet op een klein scherm hield ik dat voor gezien.
En dit blogje is dus gekomen omdat de batterij van mijn phone leeg was. Gelukkig heb ik wel altijd een schrijfblok en een pen bij me.
zondag 29 april 2012
Marcie, deel 9
Inmiddels was het zondag en ik was al vroeg op. En ik besloot Marcie te verrassen. Ik zou bij binnenkomst in het stadje even bellen, want zomaar voor de deur staan vond ik ook zoiets. De 432 kilometer door de Appalachian Mountains zou geen probleem zijn. Ik vond en vind autorijden in de VS en Canada een waar genot. Niet zoveel hectiek, niet zoveel agressie in het verkeer zoals we in Nederland gewend zijn. Sterker nog, helemaal geen agressie. En in mijn Mercury Grand Marquis zou het helemaal heerlijk zijn. Dus ging ik op weg, via Interstate 70, Interstate 69 en Interstate 79 zou ik Washington, Pennsylvania bereiken. Door 3 staten: Maryland, West-Virginia en Pennsylvania.
Het werd een heerlijke rit door de besneeuwde Appalachian en ik had zelfs ook nog wat sneeuw onderweg. Maar dat deerde me niet en onderweg werd ik ook nog getrakteerd op het het nodige natuurschoon.
Nu zullen jullie denken, kostte dat niet handen vol geld, 432 km heen en ook weer terug? Nee, dat voel reuze mee. De auto bleek voor een Amerikaan verrassend zuinig en in die tijd betaalde je in de VS voor een gallon (4,91 liter) ongeveer hetzelfde als in Nederland voor een liter.
In de loop van de middag kwam ik in Washington, PA aan. Ik zag een telefooncel en stopte om naar Marcie te bellen. Zo gezegd, zo gedaan. De telefoon ging over en ik hoorde een meisjesstem "Hello" zeggen. Dat was dus Ashley. Ik vertelde Ashley dat ik dichtbij was, waarop haar reactie was "It's about time you came back!"
Marcie was er niet, maar na overleg met opa en oma zei Ashley dat ik kon komen.
Ik ben naar het huis gereden en werd hartelijk verwelkomd. Ashley bedankte me nog eens voor de Mickey Mouse die ze gekregen had en ik moest vertellen wat ik allemaal gedaan had in de afgelopen 2 en halve maand.
De ouders van Marcie hadden een bakkerij en ik had allerlei typisch Nederlandse koekjes meegenomen.
Het was allemaal heel gezellig. Tegen etenstijd ging ik richting motel en liet Marcie's ouders weten dat Marcie me kon bereiken in hetzelfde motel als waar ik tijdens mijn vorige bezoek overnacht had.
Ik ging eerst wat eten, weet werkelijk niet meer waar en wat, en ging toen naar het hotel.
Een goede vriendin in Nederland had ik beloofd een brief te schrijven met een verslag van de reis.
En dus ging ik aan het schrijven.
Ik herinnerde me ineens dat Marcie me verteld had dat ze op zaterdag (gisteren dus) iets cultureels had in het Westen van Pennsylvania (Harrisburg, als ik me niet vergis) Dat was me eerlijk gezegd ontschoten, maar dat verklaarde wel haar afwezigheid.
Rond 20:15 uur (lokale tijd) ging de telefoon: Marcie......
En Marcie was niet blij, sterker nog, ze was boos. En Marcie hield dus heel duidelijk niet van verrassingen.
Ze verweet me dat alles wat ik deed op "liefde"gericht was. Ik was te verbouwereerd om haar tegen te werpen dat zij begonnen was over bruiloft en "Maids of Honour".....
Daarnaast: hoe ik het in mijn hoofd haalde om bij haar ouders binnen te komen. Die mensen hadden mij zelf binnen gevraagd...
Ik zei nog dat Ashley blij was geweest dat ze me zag en zelfs had gezegd dat het weleens tijd werd dat ik terugkwam.
Dat werkte als een rode lap op een stier.
Ook mijn poging om voor te stellen er als volwassenen over te praten bij een kop koffie werd niet op prijs gesteld.
Marcie besloot met te zeggen dat ze me nooit meer wilde zien en dat ik maar terugmoest gaan naar Washington DC.
Lamgeslagen heb ik op bed gezeten, zou Paul de Leeuw zingen. En zo voelde ik me ook...
Had ik nou iets fouts gedaan? Het enige wat mij te verwijten viel was dat ik niet tot later in de week gewacht had en daardoor met Marcie had kunnen overleggen.
Maar ja, ik doe ook weleens impulsieve dingen. En ik vroeg me tegelijkertijd af of Marcie dan anders gereageerd zou hebben.
Het duurde lang voordat ik in slaap viel. Te druk in mijn kop.....
De volgende ochtend bijtijds op, ontbeten ( één van de charmes van vakantie in de VS en/of Canada) en wat proviand ingeslagen voor onderweg en vertrekken voor de 432 km naar Washington DC.
De reis verliep voorspoedig, ondanks een stop bij een Outlet Mall en ging op zoek naar een motel en reed door het echt lieflijke Maryland met kenmerkende witte erf-afscheidingen.En in een dorpje/stadje genaamd Laurel vond ik een motel tegen een redelijke prijs.
Ik kon het gelukkig van me afzetten en ook van me afschrijven, die goede vriendin heeft een brief van 32 kantjes ontvangen, mijn langste brief ooit.
Ik heb een fantastische week in Washington DC gehad, met zelfs bijna zomerse temperaturen (eind februari) terwijl op sommige plekken nog wat sneeuw lag. In het Witte Huis geweest, het Washington Aquarium en bij het graf van JFK op Arlington National; Cemetry.
1 dag, toen het werkelijk met bakken uit de hemel kwam iets voorbij Annapolis gereden, ook een Outlet Mall.
Ook in het Smithsonian geweest, in het Amerikaans Historisch Museum en Het Amerikaans Volkenkundig Historisch Museum.
Bij dat motel werd me ook nog een een blowjob aangeboden door een vrouw, voor 20 dollar, maar daar ben ik maar niet op ingegaan.
Ondanks de "rocky"start toch een hele leuke week gehad, veel gezien, waaronder het Witte Huis, dat schijnt sinds 9/11 een stuk moeilijker te zijn.
En de moraal van dit verhaal? Vertel het me maar......
TheEnd
Het werd een heerlijke rit door de besneeuwde Appalachian en ik had zelfs ook nog wat sneeuw onderweg. Maar dat deerde me niet en onderweg werd ik ook nog getrakteerd op het het nodige natuurschoon.
Nu zullen jullie denken, kostte dat niet handen vol geld, 432 km heen en ook weer terug? Nee, dat voel reuze mee. De auto bleek voor een Amerikaan verrassend zuinig en in die tijd betaalde je in de VS voor een gallon (4,91 liter) ongeveer hetzelfde als in Nederland voor een liter.
In de loop van de middag kwam ik in Washington, PA aan. Ik zag een telefooncel en stopte om naar Marcie te bellen. Zo gezegd, zo gedaan. De telefoon ging over en ik hoorde een meisjesstem "Hello" zeggen. Dat was dus Ashley. Ik vertelde Ashley dat ik dichtbij was, waarop haar reactie was "It's about time you came back!"
Marcie was er niet, maar na overleg met opa en oma zei Ashley dat ik kon komen.
Ik ben naar het huis gereden en werd hartelijk verwelkomd. Ashley bedankte me nog eens voor de Mickey Mouse die ze gekregen had en ik moest vertellen wat ik allemaal gedaan had in de afgelopen 2 en halve maand.
De ouders van Marcie hadden een bakkerij en ik had allerlei typisch Nederlandse koekjes meegenomen.
Het was allemaal heel gezellig. Tegen etenstijd ging ik richting motel en liet Marcie's ouders weten dat Marcie me kon bereiken in hetzelfde motel als waar ik tijdens mijn vorige bezoek overnacht had.
Ik ging eerst wat eten, weet werkelijk niet meer waar en wat, en ging toen naar het hotel.
Een goede vriendin in Nederland had ik beloofd een brief te schrijven met een verslag van de reis.
En dus ging ik aan het schrijven.
Ik herinnerde me ineens dat Marcie me verteld had dat ze op zaterdag (gisteren dus) iets cultureels had in het Westen van Pennsylvania (Harrisburg, als ik me niet vergis) Dat was me eerlijk gezegd ontschoten, maar dat verklaarde wel haar afwezigheid.
Rond 20:15 uur (lokale tijd) ging de telefoon: Marcie......
En Marcie was niet blij, sterker nog, ze was boos. En Marcie hield dus heel duidelijk niet van verrassingen.
Ze verweet me dat alles wat ik deed op "liefde"gericht was. Ik was te verbouwereerd om haar tegen te werpen dat zij begonnen was over bruiloft en "Maids of Honour".....
Daarnaast: hoe ik het in mijn hoofd haalde om bij haar ouders binnen te komen. Die mensen hadden mij zelf binnen gevraagd...
Ik zei nog dat Ashley blij was geweest dat ze me zag en zelfs had gezegd dat het weleens tijd werd dat ik terugkwam.
Dat werkte als een rode lap op een stier.
Ook mijn poging om voor te stellen er als volwassenen over te praten bij een kop koffie werd niet op prijs gesteld.
Marcie besloot met te zeggen dat ze me nooit meer wilde zien en dat ik maar terugmoest gaan naar Washington DC.
Lamgeslagen heb ik op bed gezeten, zou Paul de Leeuw zingen. En zo voelde ik me ook...
Had ik nou iets fouts gedaan? Het enige wat mij te verwijten viel was dat ik niet tot later in de week gewacht had en daardoor met Marcie had kunnen overleggen.
Maar ja, ik doe ook weleens impulsieve dingen. En ik vroeg me tegelijkertijd af of Marcie dan anders gereageerd zou hebben.
Het duurde lang voordat ik in slaap viel. Te druk in mijn kop.....
De volgende ochtend bijtijds op, ontbeten ( één van de charmes van vakantie in de VS en/of Canada) en wat proviand ingeslagen voor onderweg en vertrekken voor de 432 km naar Washington DC.
De reis verliep voorspoedig, ondanks een stop bij een Outlet Mall en ging op zoek naar een motel en reed door het echt lieflijke Maryland met kenmerkende witte erf-afscheidingen.En in een dorpje/stadje genaamd Laurel vond ik een motel tegen een redelijke prijs.
Ik kon het gelukkig van me afzetten en ook van me afschrijven, die goede vriendin heeft een brief van 32 kantjes ontvangen, mijn langste brief ooit.
Ik heb een fantastische week in Washington DC gehad, met zelfs bijna zomerse temperaturen (eind februari) terwijl op sommige plekken nog wat sneeuw lag. In het Witte Huis geweest, het Washington Aquarium en bij het graf van JFK op Arlington National; Cemetry.
1 dag, toen het werkelijk met bakken uit de hemel kwam iets voorbij Annapolis gereden, ook een Outlet Mall.
Ook in het Smithsonian geweest, in het Amerikaans Historisch Museum en Het Amerikaans Volkenkundig Historisch Museum.
Bij dat motel werd me ook nog een een blowjob aangeboden door een vrouw, voor 20 dollar, maar daar ben ik maar niet op ingegaan.
Ondanks de "rocky"start toch een hele leuke week gehad, veel gezien, waaronder het Witte Huis, dat schijnt sinds 9/11 een stuk moeilijker te zijn.
En de moraal van dit verhaal? Vertel het me maar......
TheEnd
maandag 23 april 2012
Marcie, deel 8
Doordat alles zo snel was gegaan kon ik niet meer met Marcie overleggen. Ze had zelf geen computer dus email las ze nauwelijks en ik had het die gewonnen veiling was nadat ik haar op zaterdag had gesproken en ik zou op zaterdag vliegen.
De dag was daar, had weer een afspraak met collega Frank gemaakt dat ik de auto bij hem in Huizen zou zetten en hij zou mij naar Schiphol brengen en me na 8 dagen weer ophalen.
Aangekomen op Schiphol ticket opgehaald en toen kreeg ik een minder leuke mededeling: door extreme sneeuwval op IJsland was de vlucht aanzienlijk vertraagd. Er werd me een alternatief aangeboden, maar dan zou ik op een andere luchthaven aan komen (Dulles, Washington DC, vlucht met United of Continental) maar mijn huurauto zou in Baltimore klaarstaan. Later, maar dat is achteraf praten, kwam ik erachter dat er een soort van metrosysteem is tussen Dulles Airport en Baltimore International Airport, dus ik had die alternatieve vlucht kunnen nemen en dan had ik Marcie op zaterdagavond, lokale tijd US, kunnen bellen.
De vertraging werd uiteindelijk 4 uur en dat was nog niet alles, want er waren door die sneeuw passagiers die naar IJsland moesten gestrand in Glasgow, dus werd werd een niet geplande tussenstop gedaan om die mensen op te pikken.
En toen we IJsland aankwamen, inderdaad, de sneeuw lag wel anderhalve meter hoog. Het oponthoud daar duurde ook langer dan gepland we ik kwam zo'n 5 uur later aan in Baltimore dan gepland.
Immigration en Customs leverden geen problemen op, bagage kwam ook netjes van de band (ik had mijn bagage op IJsland ook netjes in het vliegtuig zien laden) en toen ik op weg naar de Hertz vestiging op het vliegveld. En daar wachtte een leuke verrassing. Doordat ik zoveel vertraging had waren alle compact cars al verhuurd en voor mij stond er een dikke vette Ford Mercury Grand Marquis. Een stijlvolle 4-deurs sedan.
Dus daar was ik wel blij mee, echt een mooie auto en hij reed ook heerlijk. Het was inmiddels al over elven en ik ging op zoek naar een hotel. Omdat het zo laat was besloot ik het eerste motel wat ik zag te nemen. En zo gezegd, zo gedaan. En het werd de duurste hotelnacht ooit voor mij, maar ik had onderdak voor de nacht, een bed en een bad/douche.
Ik zette de wekker redelijk vroeg en viel al snel in slaap.......
De dag was daar, had weer een afspraak met collega Frank gemaakt dat ik de auto bij hem in Huizen zou zetten en hij zou mij naar Schiphol brengen en me na 8 dagen weer ophalen.
Aangekomen op Schiphol ticket opgehaald en toen kreeg ik een minder leuke mededeling: door extreme sneeuwval op IJsland was de vlucht aanzienlijk vertraagd. Er werd me een alternatief aangeboden, maar dan zou ik op een andere luchthaven aan komen (Dulles, Washington DC, vlucht met United of Continental) maar mijn huurauto zou in Baltimore klaarstaan. Later, maar dat is achteraf praten, kwam ik erachter dat er een soort van metrosysteem is tussen Dulles Airport en Baltimore International Airport, dus ik had die alternatieve vlucht kunnen nemen en dan had ik Marcie op zaterdagavond, lokale tijd US, kunnen bellen.
De vertraging werd uiteindelijk 4 uur en dat was nog niet alles, want er waren door die sneeuw passagiers die naar IJsland moesten gestrand in Glasgow, dus werd werd een niet geplande tussenstop gedaan om die mensen op te pikken.
En toen we IJsland aankwamen, inderdaad, de sneeuw lag wel anderhalve meter hoog. Het oponthoud daar duurde ook langer dan gepland we ik kwam zo'n 5 uur later aan in Baltimore dan gepland.
Immigration en Customs leverden geen problemen op, bagage kwam ook netjes van de band (ik had mijn bagage op IJsland ook netjes in het vliegtuig zien laden) en toen ik op weg naar de Hertz vestiging op het vliegveld. En daar wachtte een leuke verrassing. Doordat ik zoveel vertraging had waren alle compact cars al verhuurd en voor mij stond er een dikke vette Ford Mercury Grand Marquis. Een stijlvolle 4-deurs sedan.
Dus daar was ik wel blij mee, echt een mooie auto en hij reed ook heerlijk. Het was inmiddels al over elven en ik ging op zoek naar een hotel. Omdat het zo laat was besloot ik het eerste motel wat ik zag te nemen. En zo gezegd, zo gedaan. En het werd de duurste hotelnacht ooit voor mij, maar ik had onderdak voor de nacht, een bed en een bad/douche.
Ik zette de wekker redelijk vroeg en viel al snel in slaap.......
vrijdag 20 april 2012
Marcie, deel 7
Ik kwam goed aan op Schiphol. Collega Frank pikte me op en bij hem thuis nog een bakkie gedaan en verteld over de week en toen weer aan op Arnhem.
's Avonds Marcie nog gebeld dat ik weer veilig thuis gekomen was. Pas 's avonds vanwege het tijdsverschil van 6 uur.
Op maandag weer aan het werk. Uiteraard moest ik op het werk alles in geuren en kleuren vertellen.
Marcie en ik spraken elkaar elke zaterdag, hoewel het voor mij dan al zondag was. De kerst kwam eraan en uiteraard stuurde ik Marcie een kerstkaart en die ging natuurlijk was eerder op de post dan die voor de Nederlandse adressen. Bij toeval, ik weet echt niet eens meer hoe, kwam ik, toen ik wat aan het surfen was, op de Amerikaanse Disney Store terecht. En wat zag ik daar: geen verzendkosten binnen de continetale VS.
Dat was mooi, want dan kon ik iets uitzoeken voor Ashley voor kerst.
Ik vond een Mickey Mouse op, gevuld met iets van chocola, voor een prijs die we hier belachelijk laag zouden vinden, liet em leuk inpakken en naar Ashley sturen. Het cadeau zou net voor kerst bezorgd worden.
Ik natuurlijk niet verklapt in de telefoongesprekken met Marcie, het moest wel een verrassing zijn.
Met kerst natuurlijk weer gebeld met Marcie die zei dat Ashley even met me wilde spreken. Die kleine had de Mickey Mouse gekregen en was er erg blij mee. Ze hield niet op met me te bedanken....
Toen Marcie weer. Ze vond het ontzettend lief van me maar het was eigenlijk toch wel een beetje te gek.
Je kent het wel: "Dat had je nou niet moeten doen".
Rond begin februari liep mijn project bij NUON af en ik kwam, zoals dat heet "op de bank" terecht bij mijn detacheerder. Die tijd gebruikte ik om te studeren en weer wat Microsoft certificaten bij te halen.
En weer bij toeval tijdens het surfen kwam ik op een veilingsite terecht, Ricardo veilingen en daar zag ik dat er vluchten van Iceland Air naar Noord-Amerika werden geveild. Naar Baltimore en dat is niet zover van Washington DC, een stad die ook al een tijdje op mijn verlanglijstje stond.
Dus ik aan het bieden. Het einde van de veiling duurde nog even maar ik had met 270 gulden (GULDEN!) het hoogste bod. Hoger wilde ik ook niet gaan, dus ik dacht, daar gaat nog wel iemand overheen.
Niet meer naar gekeken en toen werd ik ineens gebeld door Iceland Air: ik had die veiling gewonnen, of ik al wist wanneer ik van die vlucht gebruik wilde maken. Even voor de duidelijkheid, het was dus 270 gulden voor een retourvlucht, alles inclusief, dus ook luchthavenbelasting enzovoort. Om jullie een idee te geven: dat is 112,50 in euro's......
Ik zei tegen de vriendelijk dame van Iceland Air dat ik dat even most overleggen op mijn werk, maar dat ik wel al mogelijk data had.
Ik zat op de bank bij de detacheerder en die vond het helemaal niet erg dat ik een weekje weg was.
Dus Iceland Air weer gebeld en de data vastgezet, er was plek in het vliegtuig, zowel op de heen- als de terugvlucht, dus dat was geregeld. Nu hoefde ik alleen nog maar een huurauto te regelen en dat deed ik, mede dankzij de positieve ervaringen, weer bij Hertz. Er zou een auto voor me klaarstaan op Baltimore International Airport.
Wordt vervolg.
's Avonds Marcie nog gebeld dat ik weer veilig thuis gekomen was. Pas 's avonds vanwege het tijdsverschil van 6 uur.
Op maandag weer aan het werk. Uiteraard moest ik op het werk alles in geuren en kleuren vertellen.
Marcie en ik spraken elkaar elke zaterdag, hoewel het voor mij dan al zondag was. De kerst kwam eraan en uiteraard stuurde ik Marcie een kerstkaart en die ging natuurlijk was eerder op de post dan die voor de Nederlandse adressen. Bij toeval, ik weet echt niet eens meer hoe, kwam ik, toen ik wat aan het surfen was, op de Amerikaanse Disney Store terecht. En wat zag ik daar: geen verzendkosten binnen de continetale VS.
Dat was mooi, want dan kon ik iets uitzoeken voor Ashley voor kerst.
Ik vond een Mickey Mouse op, gevuld met iets van chocola, voor een prijs die we hier belachelijk laag zouden vinden, liet em leuk inpakken en naar Ashley sturen. Het cadeau zou net voor kerst bezorgd worden.
Ik natuurlijk niet verklapt in de telefoongesprekken met Marcie, het moest wel een verrassing zijn.
Met kerst natuurlijk weer gebeld met Marcie die zei dat Ashley even met me wilde spreken. Die kleine had de Mickey Mouse gekregen en was er erg blij mee. Ze hield niet op met me te bedanken....
Toen Marcie weer. Ze vond het ontzettend lief van me maar het was eigenlijk toch wel een beetje te gek.
Je kent het wel: "Dat had je nou niet moeten doen".
Rond begin februari liep mijn project bij NUON af en ik kwam, zoals dat heet "op de bank" terecht bij mijn detacheerder. Die tijd gebruikte ik om te studeren en weer wat Microsoft certificaten bij te halen.
En weer bij toeval tijdens het surfen kwam ik op een veilingsite terecht, Ricardo veilingen en daar zag ik dat er vluchten van Iceland Air naar Noord-Amerika werden geveild. Naar Baltimore en dat is niet zover van Washington DC, een stad die ook al een tijdje op mijn verlanglijstje stond.
Dus ik aan het bieden. Het einde van de veiling duurde nog even maar ik had met 270 gulden (GULDEN!) het hoogste bod. Hoger wilde ik ook niet gaan, dus ik dacht, daar gaat nog wel iemand overheen.
Niet meer naar gekeken en toen werd ik ineens gebeld door Iceland Air: ik had die veiling gewonnen, of ik al wist wanneer ik van die vlucht gebruik wilde maken. Even voor de duidelijkheid, het was dus 270 gulden voor een retourvlucht, alles inclusief, dus ook luchthavenbelasting enzovoort. Om jullie een idee te geven: dat is 112,50 in euro's......
Ik zei tegen de vriendelijk dame van Iceland Air dat ik dat even most overleggen op mijn werk, maar dat ik wel al mogelijk data had.
Ik zat op de bank bij de detacheerder en die vond het helemaal niet erg dat ik een weekje weg was.
Dus Iceland Air weer gebeld en de data vastgezet, er was plek in het vliegtuig, zowel op de heen- als de terugvlucht, dus dat was geregeld. Nu hoefde ik alleen nog maar een huurauto te regelen en dat deed ik, mede dankzij de positieve ervaringen, weer bij Hertz. Er zou een auto voor me klaarstaan op Baltimore International Airport.
Wordt vervolg.
Abonneren op:
Posts (Atom)