Gestrand

Vanmiddag, na een bezoek aan Galeria Baltycka (groot indoor winkelcentrum) terug naar station wat daar bij ligt. Ik zie dat de treinen om de 7 minuten gaan.

Mooi, hoef ik niet lang te wachten.

Maar 1 station (Stoznja) voor mijn station (Gdansk Glowny) bleef de trein veel langer staan dan normaal. Na ruim 10 minuten werd er iets omgeroepen in het Pools. Ik had werkelijk geen idee wat.

Maar mensen verlieten de trein en gingen naar tram.

Dat deed ik ook maar. Houten trap van voor de 1e wereldoorlog op, brug over en trap naar beneden.

Sta ik bij de tram, zie ik dat mijn trein weg is en dat er een volgende aankwam. Die niet gehaald, masr de volgende wel. Al ging ik met doodsverachting van die houten trap van voor de 1e wereldoorlog af.

En op de foto zie je waar ik was gestrand.

Referendum

U bent voor de gek gehouden. Jawel, door Geen Stijl, Geen Peil en wat lieden die stemmen ronselden.

Want het gaat helemaal waar zij van zeggen dat het over gaat. Meer democratie? Veel meer democratie dan waarmee dat, zogenaamde, vermaledijde, Associatie Verdrag tot stand is gekomen, kan eigenlijk niet. Maar daarover later meer.

Voor meer invloed op welke landen erbij komen in de EU? Daar gaat het Associatie Verdrag niet over. En ook niet over andere dingen waarvan de organisatoren zeiden dat het deel uitmaakte van het Associatie Verdrag.. Ook daarover later meer.

Allereerst heeft Geen Stijl een onderwerp gekozen waarvan ze bij voorbaat weten dat "Zie je wel!" kunnen zeggen, wat er ook gebeurd. De regering kan werkelijk niets met dit referendum. Dus je hoort het "zie je wel!" al aankomen.
En dat is geen gebrek aan democratie. In elke van de EU landen heeft een meerderheid van het nationale Parlement het Associatie Verdrag geratificeerd. In een democratie beslist de meerderheid.
Huidige stand is dat 22 van de 28 landen geratificeerd hebben.
Zou de regering dus iets met het referendum willen doen, dan zou de regering binnen die 28 landen een meerderheid moeten zoeken die ineens tegen is.

Dan het Associatie Verdrag zelf. 99,0% heeft geen flauw idee wat dat Verdrag inhoudt, dus daar een referendum over houden heeft niets met democratie te maken. Meet met je zin doordrijven.
Wat houdt het Associatie Verdrag in ieder geval niet in? Het Associatie Verdrag zegt niets over de toetreding van Oekraïne tot de EU. Nederland heeft ook Associatie Verdragen met Turkije en de Palestijnse Autoriteit.
Weinig kans dat die 2 op korte termijn tot de EU toetreden.
Wat ook niet in het Associatie Verdrag voorkomt is eventuele militaire steun aan Oekraïne in geval van een conflict met Rusland.

Het Associatie Verdrag is niets meer dan een overeenkomst tot samenwerken, bijvoorbeeld op de gebieden van handel en onderwijs.

Terwijl er zoveel te kiezen was om handtekeningen in te zamelen, koos Geen Stijl bewust voor iets waar niets mee gedaan kon worden en misleidde daarbij ook nog eens over het onderwerp.

Wanneer je zo de democratie wilt helpen heb ik ernstige bedenking bij je intenties.

Risico genomen......

Ik begin dus maandag in een nieuwe baan. Althans, met 3 weken training als voor bereiding op die baan.

Een baan die ik heel graag wilde. Zo graag, dat is er zelfs een risico voor nam.

Wat is het geval. Sinds ik begin april werkloos werd doordat het project waar ik op zat stopte, had ik WW.
Maar die zou ik maar 3 maanden hebben, dus budgettair gesproken zou ik het tot begin augustus hebben kunnen uithouden.

Uiteraard druk gesolliciteerd, testen gedaan, gesprekken gehad, maar in alle gevallen had men in die grote vijver met werkzoekenden een meer geschikte vis gevonden of een vis die dichter bij het profiel zat.

Mijn oude teamleidster was bereid als referentie op te treden, maar hoe positief zij ook over mij was, het mocht niet baten.

Tot eind juni. Gesolliciteerd op een klantenservice functie bij een mobiele provider. Testen gedaan, allemaal goed en toen mocht ik op gesprek komen. En ook dat gesprek verliep heel goed. Het was eigenlijk ideaal, dichtbij, ik kon het aantal uren werken dat ik wilde en het was werk.

Ongeveer in diezelfde tijd zag ik de vacature voor de baan die het nu geworden is. Bij Randstad en ik was eerder op gesprek geweest bij een andere afdeling van Randstad en was toen bij een klant afgewezen om een reden waar de intercedente het ook helemaal niet eens was. Die intercedente zei toen tegen mij: als je een vacature ziet bij Randstad waarop je wilt solliciteren bel mij dan even, dan doe ik een goed woordje voor je.

Zo gezegd, zo gedaan en al snel werd ik door de intercedente gebeld over de functie die ik echt wilde, waar mijn talenknobbel goed tot zijn recht zou komen en waar ik gewoon van dacht dat ik er meer thuis zou zijn.

Maar toen werd het nog ingewikkelder. Ik werd ook gebeld door Unique voor een functie bij Sanquin.
Ik maakte blijkbaar zo'n goede indruk dat ik op gesprek mocht.
En even na dat bericht kwam het bericht dat ik mocht beginnen bij de mobiele provider.

Wat nu te doen. Baan bij de mobiele provider was nu een zekerheid.
Maar zou ik dat doen, dan zou ik niet naar gesprek bij Sanquin kunnen. En de baan die ik echt graag wilde werd dan ook moeilijk, want ik wist niet of er een proeftijd in het contract zou staan, dat is namelijk niet meer verplicht.

Uiteraard ga je dan te rade in de vriendenkring. "Volg jouw hart!", was het advies.

En ik vond dat ik dat maar eens moest doen. Dus zekere baan afgezegd, wel naar gesprek bij Sanquin geweest, was ook een heel goed gesprek, ze vonden mij ook heel goed, maar kozen toch voor een kandidaat met wat meer medische ervaring.

En toen werd het spannend. Ook al omdat mijn referentie even niet bereikbaar was. Dat bewoog mij tot een out of the box plannetje, maar dat bleek gelukkig niet nodig.

En gisteren kwam dan eindelijk het verlossende woord toen de intercedente belde: "Theo, ik mag jou feliciteren!".

Ik was blij, opgelucht en ik heb enorm veel zin om maandag te beginnen!

Dood vogeltje

Ik was een dood vogeltje. Alleen, ik had het zelf niet in de gaten.
Nu klaag ik toch zelden of nooit en op Social Media is al helemaal weinig aan m te merken.

Als ik al klaag is dat pseudo-zeurderig over een brug die open staat, een trein met vertraging of over de actualiteit c.q.. politiek. Over dat laatste dan weer wat serieuzer.

Maar over mezelf of mijn eigen situatie, wie mij niet ook IRL op regelmatige basis meemaakt zal niet gemerkt hebben dat door bepaalde gebeurtenissen mijn zelfvertrouwen tot het nulpunt gedaald was.

Hoewel nooit depressief, afgezien van nu en dan een dipje, was het geloof in mijzelf en in mijn kunnen volledig verdwenen.

En eigenlijk heb je dan iemand nodig die de dingen tegen je zegt die je liever niet hoort, maar dan wel zodanig dat het niet puur als kritiek aankomt, maar als motivatie en steun om uit dat dal te komen en de berg weer op te rennen.

Zo iemand was en is er voor mij.En dat was even wennen. Ik sta meestal voor anderen klaar, en heb daarbij meerdere keren mijn neus gestoten. Maar dit was zo anders.

De details vallen buiten het bestek van dit blog, maar het mooist wat deze persoon tegen me zei was afgelopen week: "Je bent het afgelopen half jaar enorm gegroeid!"  En dan niet in omvang (integendeel) of lengte (stabiel op 172,1 cm), maar als persoon.

Ik ben er nog niet, maar ik ben in ieder geval niet meer dat dooie vogeltje!

Een vergelijking die mank gaat

Na de stunt van Wilders op de avond van de Gemeenteraadsverkiezingen kwamen al snel vergelijkingen met de aanloop naar de 2e Wereldoorlog in Nazi Duitsland. Ikzelf deed daar ook aan mee, maar ik denk er, na wat gesprekken, anders over.

Niet dat ik Wilder nu ineens zo'n aardige en leuke man vind, ik vind hem nog steeds een potentieel gevaar voor de democratie, het land, de rechtstaat en onze export positie. Daarbij zijn er belangrijkere problemen om op te lossen dan Wilders, maar dat terzijde.

Zoals de titel al aangeeft, de vergelijking gaat mank. En om de volgende 2 redenen:

1.In aanloop naar de 2e wereldoorlog ging de discriminatie en vervolging, later resulterend in de verschrikkelijke holocaust, van de staat/machthebbers uit. Daar is in het "Marokkanen" verhaal geen sprake van. Wilders is geen premier, de PVV heeft het niet voor het zeggen in Nederland.

2. De slachtoffers van de discriminatie verschillen ook teveel. 6 miljoen onschuldige Joden versus criminele, baldadige, zich niet aan willen passen Marokkanen. Ook al zei Wilders dat op die bewuste avond niet expliciet, daar gaat het eigenlijk wel om. Het is voor de nabestaanden van de holocaust slachtoffers zelfs kwetsend en beledigend die criminele Marokkanen met hun familieleden te vergelijken.


Daarom gaat de vergelijking dus mank.

Neem niet weg, dat Wilders een complete bevolkingsgroep gediscrimineerd en beledigd heeft. En ja, er is een probleem met een deel van die bevolkingsgroep. Maar dat geeft niemand, ook Wilders niet, het recht te generaliseren.
En ik ben er heilig van overtuigd dat Wilders/de PVV niet de oplossing is voor dat probleem.
Los nog even van de rechtsongelijkheid die je institutionaliseert wanneer je veroordeelden bij en bepaalde etniciteit hun Nederlandse paspoort afneemt en uitwijst, terwijl veroordeelden van een andere etniciteit niet hoeven te vrezen voor zo'n behandeling.

Wat ik geleerd heb is dat ik eerst moet nadenken en beredeneren waarom ik iets zou willen zeggen/roepen.
Ik hoop dat anderen uit het bovenstaande dezelfde les trekken.

De Chinese president

De Chinese president

Gisteravond, zaterdag, had een goede vriendin mij even dringend nodig. Die nood geledigd en daarna nog wat gedronken en afscheid genomen. Ik zou nog wat gaan drinken in mijn stamkroeg en had ik dat maar gedaan. Maar ik dacht, thuis is het bier gratis en dan kan ik ook nog wat nuttige dingen doen.

Dus ik op weg naar een tram. Maar ik zag alleen een tram (niet de mijne) met de alarmlichten aan, het wemelde van de politie en die hadden op vakkundige wijze (motor overdwars geparkeerd) de toegang tot het Damrak geblokkeerd. En ook trams konden het Damrak niet meer op. Geen nood, ik zou even stukje lopen naar volgende halte. Wat op zich niet veel nut had, want die halte was op het Damrak. Nog steeds geen nood, dan maar naar de Nieuwezijds, daar ook nog een tram die mijn richting op ging, plus streekbussen die dat ook deden.

Aangekomen bij het Koninklijk Paleis, en onderweg een verzameling politie agenten tegengekomen die ik zelfs nog nooit bij een voetbalwedstrijd had gezien, zag ik wat de oorzaak was van de politie aanwezigheid en de dranghekken her en der. De Chinese president was waarschijnlijk tijdens de 7e gang gaan knikkebollen en moest nu naar zijn hotel. En daarvoor werd de halve stad plat gelegd. Maar goed, voor 1,5 miljard aan investeringen hoor je mij niet klagen.

Dus ik naar de andere kant van het Paleis, wat ook al niet meeviel, ik moest zogezegd een blokkie om. Maar op de Nieuwezijds aangekomen, heel veel mensen bij de tramhalte, maar geen tram. Dan maar een stukje doorlopen naar de bushalte waar de streekbussen stoppen. Ook hier veel mensen bij de halte. En 2 trams achter elkaar die stilstonden en ook bleven stilstaan.

Ondertussen begon ik me steeds slechter te voelen: misselijk, licht in het hoofd. Ik zag bankjes en ben even gaan zitten om bij te komen. Terwijl ik daar zat, nog steeds geen bus of tram en richting station had zich inmiddels een 3e tram aangesloten, ook stilstaand.

Ik voelde me ietsje beter en besloot te gaan lopen. En als je je niet helemaal lekker voelt is je richtingsgevoel en denkvermogen ook niet meer 100%. Ik kwam wel daar waar ik wilde, maar was daar op een vreemde manier naar toe gelopen. En ook daar, hele kuddes bij de tramhaltes, maar geen trams en ook geen bussen.

Dus maar verder gelopen, onder het Rijks door en over Museumplein, dat al in gereedheid was gebracht voor het bezoek van Obama, dus in rechte lijn lopen was er ook niet bij. Maar ik zag in de verte weer bussen rijden, dat gaf de burger moed. En uiteindelijk ben ik in een bus beland, ben ook op plek van bestemming gekomen. Ik werd alleen wel weer misselijk toen ik aan eten dacht, dus maar het logeerbed opgezocht.

Al met al een enerverende avond met een mooie stadswandeling.

Verschillen

Verschillen

Afgelopen vrijdag had ik dan mijn intakegesprek voor de bijstand op het stadhuis in Almere, daar woon ik tegenwoordig. Het was niet zo'n fijne dag, want ik was die ochtend voor het eerst in mijn leven ontslagen in de proeftijd. Hoe en waarom vallen buiten het kader van dit blog, dus dat laat ik lekker buiten beschouwing.
Feit was wel dat ik veel te vroeg in Almere was, mooi tijd om iets eten en langs de uitzendbureau's te gaan.

Ik treur nooit lang, ga zeker niet in zak en as zitten en kijk het liefste vooruit, hoe moeilijk dat soms ook is.

Maar aangekomen bij Randstad zag ik een vacature die me wel wat leek, dus ik naar binnen. Het bleek om een vacature te gaan in Amsterdam, dus ik kreeg de naam van de intercedente en het telefoonnummer mee en ik was net weer buiten toen ik al belde.
Ik kon online op de vacature solliciteren, ik heb een Randstad account, dus dat was zo gedaan met een al opgeslagen cv.

Maar het liep tegen 15:00 uur, dus ik richting stadhuis. Ik moest even wachten, maar toen was ik aan de beurt. En wat een verschil met Amsterdam! Geven ze je in Amsterdam bij voorbaat al het idee dat ze je van bijstandsfraude verdenken totdat jij het tegendeel bewezen hebt, in Almere gaat het heel anders. Aan een inspanningsperiode doen ze daar niet en ze waren verbaasd dat amsterdam dat wel deed.
Verder werd er tijd voor mij genomen, er werd ook gekeken naar wat ik wilde en dat resulteerde in een doorverwijzing naar het Zelfstandigen Loket Flevoland.
Er werd door de case manager ook nog even onderstreept dat de afdeling Sociale Zaken er was om mij te ondersteunen.
Ook die doorverwijzing naar het ZLF valt buiten het kader van dit blog, wellicht daarover later meer.


Toch wel opmrkelijk dat in 2 steden die zo dicht bij elkaar liggen het er zo verschillend aan toe kan gaan bij een afdeling van de gemeente.

Maar een compliment voor Almere, dus!