Welcome in .......... unless you have a uterus

Er is de laatste tijd in de Verenigde Staten van Amerika nogal wat te doen geweest over vrouwenrechten. Of liever, het ontnemen van die rechten door Republikeinse politici.
Want de VS hebben dan wel een Democratische president, in veel staten zit een Republikeinse Gouverneur en hebben de Republikeinen een meerderheid in de State Assembly en/of State Senate.

Het ultra-conservatieve en religieuze deel van de Republikeinse partij is fel tegen abortus en laat ook geen mogelijkheid onbenut om het abortusklinieken onmogelijk te maken hun werk te doen. En daar waar in een staat de Republikeinen het voor het zeggen hebben schieten ze maar gelijk door en tasten de rechten van vrouwen aan.

Zo is in Wisconsin een wet aangenomen en ondertekend door de ijverige Gouverneur Scot Walker, ijverig als het om zaken gaat als de onderwijsvakbond verbieden en in dit geval, vrouwen die een abortus willen te verplichten een "mandatory ultrasound" te ondergaan. Nu denk je bij ultasound aan een echo, zo'n apparaat waar gel opgaat en die dan over je buik gaat en je vervolgens de inhoud van je buik op een monitor ziet. Dat dacht ik ook, maar het zit toch even anders.
De wet verplicht namelijk vrouwen die een abortus willen onder gaan het inbrengen van een een staaf van 10 inch in de vagina, zonder enige medische noodzaak en of de betrokken vrouw het nu wel of niet wil.
De procedure komt heel erg dicht bij wat FBI als verkrachting definieert:

En dan vragen de Republikeinen zich nog af waarom er in 2012 zo weinig vrouwen op de Republikeinse kandidaten hebben gestemd.....

Overigens betekent de wet in Wisconsin, maar ook vergelijkbare wetten in Ohio, North-Carolina, Missisippi en elders dat er bijna geen abortuskliniek, doorgaans gerund door de organisatie Planned Parenthood, overblijft.

En hoever de boel is doorgeslagen, bij de behandeling van de wet in de Senaat van Texas mochten er geen tampons en maandverband mee de publieke tribune op worden genomen. De dames zouden er eens mee kunnen gaan gooien....... Geloof het of niet, maar State Troopers doorzochten echt de tassen. Maar het blijft Texas, dus vuurwapens waren geen probleem.

Overigens inspireert dit beleid, door niet-Republikeinen de War on Women genoemd, de creatievelingen ook en zo kun je als je de staat North Carolina binnenrijdt het volgende welkomstbord zien:

.

Ik geloof niet dat ik nog aan dit blog hoef te te voegen wat ik ervan vind, of wel?

Hoe een vragenlijst een glimlach op mijn gezicht kon toveren

Ik schijn een talenknobbel te hebben. En zeker geen wiskundeknobbel. De logica die in wiskunde zou zitten en die ik er nooit in heb kunnen ontdekken, blijk ik wel in talen te kunnen ontdekken. Talen zijn voor mij niet raar, vreemd of moeilijk. Wanneer ik ze een beetje leer lezen en spreken, vind ik ze vooral logisch.

Dat klinkt wellicht onlogisch vanwege regels en ongeveer even zovele uitzonderingen, maar dat is een ander verhaal.

Die talenknobbel bij mij komt enerzijds door een interesse in taal en een voorliefde om met taal bezig te zijn, maar waarschijnlijk ook door de manier waarop ik met taal omga.
Eigenlijk gaat alles bij mij vanzelf. Of op gevoel of instinct, hoe je het ook noemen wil. Ik hoef niet na te denken over een t, d of dt. Ik hoef niet na te denken over grammaticaregels.

De erfenis van een goede lagere school, zoals dat toen nog heette, ook niet onbelangrijk.

Maar je kunt het ook taalgevoel noemen. Ik heb het namelijk ook in het Engels en het Duits. Het is al een groot voordeel dat als ik die talen spreek of lees, ik ook in die talen denk, maar om het Duits als voorbeeld aan te halen en dan met name de naamvallen: gek genoeg ken ik de rijtjes voor de 3e en 4e naamval nog steeds uit mijn hoofd, maar die naamvallen gaan bij mij puur op gevoel. En als het er raar uitziet of raar klinkt, dan zal het wel niet goed zijn. En dat werkt voor mij prima. Ik heb in Duitsland, en ik heb er zelfs gewerkt, nooit een opmerking over mijn Duits in het algemeen of naamvallen in het bijzonder te horen gekregen.

Waarom deze inleiding? Ik werk momenteel bij de Universitaire PABO van Amsterdam. Daar beoordeel ik schrijfopdrachten van leerlingen van 4 en 5 VWO en ik verwerk vragenlijsten van diezelfde leerlingen.
En na een dag van vragenlijsten waarin leerlingen aangaven het schoolvak Nederlands niet zo nuttig te vinden, oninteressant vonden en zelfs meenden er later niets aan te hebben (de horror!) was er ineens een vragenlijst die mij deed glimlachen.
Althans, de antwoorden op de vragen in de vragenlijst.

Ik heb nooit kinderen gehad, dus ook geen dochter, terwijl ik altijd heb geroepen dat mijn eerste een meisje zou zijn en een naam had ik ook al.....
Maar, die dochter die ik nooit gehad heb, die bestaat! Weliswaar iemand anders dochter, maar op grond van de antwoorden in die vragenlijst had ze er eentje van mij kunnen zijn.
Rustig maar, dit wordt geen sensationele aflevering van DNA Onbekend, of hoe dat programma ook heten mag. Qua geboorte jaar kan het helemaal niet, ik heb ook nooit, bij bewustzijn, gedoneerd aan speciaal daarvoor bestemde banken, dus het kan gewoon niet. Maar bijzonder was het wel.

Dezelfde houding ten opzichte van taal: alles op gevoel/instinct, nooit iets leren en dan nog steeds goede cijfers. Precies zoals ik het deed.
En het dan leuk vinden dat wat jij op gevoel/instinct doet bevestigd wordt door de regels.

Het werk was al heel leuk om te doen, dit moment gaf het een gouden randje!

Toy Rifle

Sometimes you really wonder if, somewhere in some country, they've gone completely mad. More than once you have that feeling about the United States, and so is it this time. What is the case?

In rural Kentucky a 5-year old boy shot and killed his 2-year old sister. When you read that, you think, due to the availibility of guns in the US, oh, one of the parents didn't put their gun in the gun locker. Because sometimes that happens too, tragically.

But no, this happened with a so called "toy rifle", the boy had received as a gift.This is something new from the weapons manufacturers and sellers to target young children to make sure they have potential customers and gun right advocates when they grow up.
And it goes further than that. I saw a picture of a - year old girl with a toy rifle in matching colour to her coat.

And don't get fooled by the words "tpy rifle". There is absolutely nothing "toy"about the rifle. It fires real and deadly .22 bullets. And in this case the rifle was in a corner of the living room, loaded with a .22 bullet.

The County Coroner said it would be treated as an accident, but I really do see possiblities to prosecute the parents and/or the rifle's manufacturer for negligent homicide.

Because, why on earth would you give your toddler a "toy rifle" that fires real and deadly .22 bullets? To me, that is playing with fire.

And for the weapons industry: go be very, very ashamed of yourselfs! And the same goes for the US Congress!

"Speelgoed geweer"

Soms vraag je werkelijk af of ze ergens in een land misschien gek geworden zijn. Niet bepaald eenmalig is dat in de Verenigde Staten, ook nu weer. Wat is het geval?

Op het platteland van de staat Kentucky heeft een 5-jarig jongetje zijn 2-jarige zusje doodgeschoten. Dan denk je nog, oh, één van e ouders heeft een doorgeladen wapen laten slingeren, want ook dat gebeurt weleens.
Maar nee, dit gebeurde met een een zogenaamde "toy rifle" die de jongen cadeau had gekregen van zijn ouders.Dat is iets nieuws van de wapenindustrie om potentiële klanten en voorstanders van particulier wapenbezit te kweken.
Sterker nog, ik zag zelfs een foto van een 3-jarig meisje dan een "toy rifle" had in dezelfde kleur als haar jas.

En laat u niet op het verkeerde been zetten door de term "toy rifle", want dat ding kan echt schieten met .22 kogels. En in dit geval stond het geweer in een hoek van de kamer met nog een kogel erin.

De patholoog anatoom van de county verklaarde desgevraagd dat het als ongeluk afgedaan zou worden. Maar ik zie toch wel mogelijkheden om de ouders dan wel de wapenfabrikant te vervolgen. Voor, zoals dat in de Verenigde Staten heet, negligent homicide.

Want waarom geef je je peuter of kleuter in hemelsnaam een "speelgoed geweer" dat echte .22 kogels afvuurt? Dat lijkt mij spelen met vuur.

Nu hebben wij in Nederland gelukkig niet zo'n situatie als in de VS. En zeker worden kleine kinderen niet de doelgroep van de wapenindustrie. En ik ben dan zelfs zo dat als ik kinderen had ik niet zou willen dat ze met een speelgoedgeweer spelen. Want in mijn ogen leer je kinderen op die manier dat problemen alleen maar met geweld op te lossen zijn. En de geschiedenis heeft ons toch wel geleerd dat dat absoluut niet het geval is.

Ook als we niet samen zijn

Je stem en je lach
Ik hoor ze
Ook als we niet samen zijn

Je ogen en je lieve glimlach
Ik zie ze
Ook als we niet samen zijn

Je parfum en lichaamsgeur
Ik ruik ze
Ook als we niet samen zijn

Je hand die mijn arm streelt
Ik voel het
Ook als we niet samen zijn

Wijn

Mensen die mij IRL kennen of van Twitter weten wel dat ik een liefhebber van wijn ben. Meestal drink ik dat thuis, buitenshuis, bijvoorbeeld op Tweetups, ziet men mij doorgaans bier drinken. Dat heeft een reden, thuis weet ik wat ik drink en wat ik eraan uitgeef, buitenshuis weet ik dat niet altijd en in restaurants en cafés is wijn doorgaans ook wat aan de dure kant. € 3,50 voor een glas huiswijn vind ik behoorlijk aan de prijs, gezien de prijzen die ik betaal voor een fles wijn waarvan ik zeker weet dat ik die lekker vind.
Vandaar dus dat je mij buitenshuis vaker bier ziet drinken.

En ik heb ook nog zelf wijn gemaakt. Al mag ik het van de Fransen niet zo noemen, want wijn maak je van druiven. Ook dat heb ik geprobeerd, maar dat werd niet zo'n succes. Erg hoog alcoholgehalte en het had meer weg van azijn dan van wijn.... Maar ik maakte dus wijn van er zo zo groeit door het jaar heen. Dat begon eind april met paardenbloemen, dat levert een half zoete tot zoete witte wijn op die met kerst drinkbaar is. Daar na de rode vruchten, bosbessen, bramen en vlierbessen. Van alle drie de vruchten is goed wijn te maken, maar mijn beste resultaat was met een wijn die van alle drie de vruchten gemaakt was. Nu pluk je bosbessen zo'n 2 maanden eerder dan bramen en vlierbessen, dus de bosbessen had ik ingevroren. Maar die wijn kwam het dichtstbij de rode wijn die ik normaal gesproken kocht in die tijd. Ook met appels heb ik goede resultaten geboekt.
Het ontbreekt me nu aan de ruimte om zelf wijn te maken, maar ik wil het zeker weer oppakken ooit.

Ik heb ik de jaren ook wel wat geleerd over wijn, ben naar wijnproeverijen geweest en heb een bepaalde smaak ontwikkeld. Ik hou van wijnen met een volle afdronk, met een hint van noten en rode vruchten, beetje vanille en dan kom je uit op een Ruby Cabernet uit Californië. Maar ook wijnen uit Toscane en zelfs van Sicilië voldoen daaraan. Die Italiaanse wijnen, van uitstekende kwaliteit, bestel ik via twitter bij @vinoacasa

Heb ik voor zo'n bestelling geen geld, niet dat de wijn bij @vinoacasa zo duur is, maar omdat je per doos of 2 dozen bestelt is het nogal een uitgave in 1 keer. dan koop ik wijn bij Lidl of Aldi. Daar vind ik een Ruby Cabernet die ik lekker vind voor € 2,99 of, bij Aldi een rode Zinfandel (ook uit Californië) voor € 3,99.

Overigens heb ik niet altijd wijn lekker gevonden. Het is algemeen bekend dat je wijn moet leren drinken en dat je je smaak in wijn moet ontwikkelen door de jaren heen. Toen ik in 4 of 5 HAVO zat gingen we met de Franse cluster naar het wijnmuseum in Arnhem. Na een film over hoe wijn gemaakt werd, uiteraard in het Frans, werd de excursie afgesloten met een proeverij. En dus kregen die 17 jarigen een glas wijn om te proeven. Het was mijn eerste glas wijn ooit en de meneer van Robbers en van de Hoogen vroeg mij wat ik  van de wijn vond. Mijn antwoord toen: doe mij maar een biertje.....

Maar het is dus nog goedgekomen met mij en de wijn......

De Dode Zee

De Dode Zee

Hedenochtend liep ik nietsvermoedend, met muziek op mijn oren,  de Magna Plaza in Amsterdam in en werd ineens aangesproken door een donkerharige jongedame, niet onaantrekkelijk, als ik dat mag zeggen.
Nu had ik dus een koptelefoon op en ik hoorde niet precies wat ze zei, maar door de muziek heen hoorde ik wel dat ze geen Nederlands sprak. Dus koptelefoon af en inderdaad, ze sprak Engels, maar met een accent. Een accent dat ik herkende, met dank aan The West Wing. De jongedame kwam duidelijk uit Israël.

Ze vroeg me waar ik vandaan kwam en dat vertelde ik en toen liet ze er verder geen gras over groeien en vroeg of ik een gezichtscreme of cleanser gebruikte. Geheel naar eer en geweten antwoordde ik dat ik dat niet gebruikte. Toen wilde ze weten hoe ik mijn gezicht dan wel schoonmaakte. Ik heb first dates gehad die minder inquisitoir waren.....
Maar goed, Israël schijnt kernwapens te hebben, dus ik bleef coöperatief. "With soap and water", zei ik.

Toen vroeg ze heel netjes of ze iets mocht demonstreren en daarbij zou ze iets op de binnenkant van mijn pols smeren. En ik weet niet of de dame zelf uit de regio kwam, maar het product dat ze weldra op de binnenkant van mijn pols zou gaan smeren zat vol met mineralen uit de Dode Zee. Zelfs Cleopatra gebruikte die mineralen. Nou, dan wil je niet achter blijven.

Ze begon met een cleanser, wreef die 5 seconden in en pakte toen de after shave balm, ook mudjevol met Dode Zee mineralen, natuurlijk. Vervolgens ging de after shave balm ook op de binnenkant van mijn pols. Vreemd, dat is zo'n beetje de enige plek op mijn lichaam waar geen haargroei voorkomt, dus weinig noodzaak tot scheren, maar goed, je moet toch wat. Daarna deed ze ook wat after shave balm op de bovenkant van mijn hand en ton mocht ik het verschil voelen. Dus onderkant pols cleanser en daarna after shave balm, bovenkant hand alleen after shave.

En eerlijk is eerlijk, ik voelde verschil. Toen droeg de jongedame mij op om het ook te ruiken en dat deed ik (ik wist toen nog niet dat de productlijn "Obey your body" heette) en ook eerlijk is eerlijk, het rook prettig.

En toen kwam het: a special offer. De cleanser, waar ik een jaar mee zou doen kreeg ik i.p.v. voor 80 voor slechts 40 euro en voor een tientje meer kreeg ik de after shave balm erbij. Ik moest beleefd edoch beslist weigeren, 50 euro was een uitgave die ik mij niet kon veroorloven, zeker niet voor dat soort frivoliteiten.

Ik kreeg toch een sample mee en werd hartelijk bedankt voor mijn aandacht.

Waarop ik mijn weg in de hoofdstad vervolgde......