Marcie, deel 2

Dus ik naar Schiphol, ik zou de auto bij collega Frank neerzetten in Huizen en hij zou me naar Schiphol brengen. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben het overigens over november 1999.

Eerst de vlucht van Schiphol naar Detroit, Michigan. En dat moet mij weer overkomen. Voor Immigration is Detroit de luchthaven waar je de VS binnenkomt, dus daar moet je dan je bagage ophalen en door de douane en dan naar de volgende vlucht, wat dan een binnenlandse vlucht is, daarna heb je geen last meer van Immigration en Customs. Maar dat heb ik dan weer, mijn bagage kwam niet van de band. Dus ik spreek iemand van NorthWest aan, ik ben niet bang om iemand aan te spreken in een vreemd land, vooral als ik de taal spreek. En ik moest het adres geven waar ik zou verblijven op mijn mijn bestemming. Dat wist ik nog niet, ik had Marcie’s adres wel, maar nog niet het adres van een motel, want ik zou niet bij Marcie slapen. Marcie woonde namelijk bij haar ouders en er was gewoon geen plaats. Dus dat adres doorgegeven en het telefoonnummer (Marcie en ik hadden elkaar ook via de telefoon gesproken).

Bij Immigration krijg je dan nog eigenaardige vragen. Ik vertel gewoon eerlijk dat ik een vriendin ga bezoeken (zo ben ik nou eenmaal, ik ben ervan overtuigd dat eerlijkheid je het verst brengt en je ook eerlijkheid terugkrijgt), krijg ik van die Immigration Officer de vraag terug of ik van plan met Marcie te trouwen. Ik was heel even verbaasd, maar herstelde razendsnel met de tegenvraag: “ Would you marry someone you’ve never met?” antwoord van de Immagration Officer: “Welcome to the United States”.

Dus door naar de gate waar mijn vlucht van Detroit naar Pittsburgh zou vertrekken en ik had wel iets zien staan van “peanut free flight” maar het was Nederlandse tijd al iets van 3 uur ’s nachts, dus ik was ook niet meer op mijn scherpts en ik kwam erachter dat het een verdomd klein vlietuigje was, een Saab, en nu weet ik dat die Zweedse jongen goeie auto’s maken, maar ik had geen ervaring met hun vliegtuigen.

Dus ik dat vliegtuigje in met maar 32 stoelen, wel lekkere stoelen, overigens, het leek wel 1 grote business class en ik had op Detroit Airport M&M’s met pinda gekocht en ik had serieuze honger, dus ik doe een poging dat zakje open te krijgen. Komt er een stewardess op me afstormen, die me bijna smeekt om dat zakje niet open te maken omdat er iemand aan boord is met een pinda allergie. Dus ineens wordt me dat peanut free flight duidelijk. Terwijl ik dacht dat er gratis pinda’s waren op die vlucht. Maar ik hield natuurlijk het zakje dicht, al zei ik wel tegen de stewardess dat ik vreselijke honger had. Ik had tijdens de vlucht van Amsterdam naar Detroit wel wat te eten gehad, maar dat vliegtuig voedsel is niet echt vullend. Maar de stewardess bracht me 2 zakjes pretzels, dus ik was tevreden.

Nu moet ik je wel vertellen dat wat je niet voelt in een 747 dat je dat wel voelt in zo’n Saab. Maar sinds de allereerste keer dat ik vloog en niet bij het raampje durfde te zitten heb ik een hele ontwikkeling doorgemaakt en ik wil nu zelfs bij het raampje zitten en ik wil het opstijgen en landen zien. Maar dat is dus in zo’n klein vliegtuigje een stuk intensiever. Er lag sneeuw op veel plekken en dat was goed te zien, het was tenslotte het Noorden van de Verenigde Staten, niet ver van de Canadese grens.

Maar ik kwam goed aan in Pittsburgh. Ik weet niet waarom ik bij de bagage band ben gaan wachten. Als mijn koffers er in Detroit niet waren was er nauwelijks kans dat ze er in Pittsbugh wel waren. Maar ja, die vent van NorthWest had gezegd dat ik in Pittsburgh moest kijken of de bagage daar wel van de band afkwam en zo niet, het daar dan ook nog even melden. Dus dat gedaan en toen naar Hertz voor de huurauto. Dat is altijd een verrassing, want je weet maar nooit wat je krijgt. Later in dit verhaal kreeg ik echt een gave auto, maar daarover dus later meer.

 Ik kreeg een Ford Escort, Amerikaanse versie en ik reed van Pittsburgh Airport naar Washington, PA. In het centrum van Washington, PA gestopt bij de McDonalds, want die pretzels hadden de honger wel even onderdukt, maar ik wilde niet met een knorrende maag bij Marcie aankomen.

Nadat ik de innerlijke Theo verstekt had  zag ik dat er tegenover de Mac een telefooncel was en ik had in Detroit al een telefoonkaart gekocht en ik belde Marcie. Die was heel blij dat ik al in haar stadje was gaf me aanwijzingen hoe ik bij haar kon komen. 3 minuten later parkeerde ik de auto voor het huis van haar ouders en belde ik aan met mijn hart bijna in mijn keel.

Marcie, deel 1

Toen ik net vrijgezel was na de relatie met een vriendin die 10 jaar jonger was dan ik kwam ik via Hotmail Personals (geen idee of dat nog steeds bestaat) in contact met éne Marcie. Marcie woonde in de VS, in Washington, maar niet het Washington waar het Witte Huis is, maar Washington in de staat Pennsylvania. En Washington ligt zo’n 60 kilometer ten Zuiden van Pittsburgh, zo’n beetje daar waar de staten Pennsylvania, West-Virginia en Ohio samenkomen.

Het contact verliep via email (logisch bij een service van Hotmail) en was zeer hartelijk over en weer. Marcie was dan wel Amerikaanse, maar hield er voor een Amerikaanse een behoorlijk Europese mening op na. Maar dat maakte haar alleen maar leuk, in mijn ogen.

Ze was gescheiden, ook weer een man die zijn handen niet kon thuishouden, en ze had een dochtertje, Ashley, die op dat moment 6 of 7 was.

Dus hele leuke mailtjes over en weer en Marcie stak in die mailtjes niet onder stoelen of banken dat ze mij erg leuk vond.

Sterker nog, op een gegeven moment begon ze zelfs over trouwen te praten, ze wist zelfs al haar Maids of honor te benoemen.

Het is goed om te weten dat het in die periode goed met mij ging. Goeie baan, goed salaris, geen schulden behalve de hypotheek. Ik had na het verbreken van de relatie hierboven beschreven het flatje gekocht waar ik nu nog steeds woon.

Naast emailen spraken we ook telefonisch met elkaar, ik belde Marcie zo’n beetje elke zaterdag, bellen van Nederland naar de VS is een stuk goedkoper dan bellen van de VS naar Nederland. En ook het telefonische contact verliep bijzonder hartelijk.

En toen ik Marcie vroeg of ze het leuk zou vinden als ik haar zou bezoeken, was haar reactie bijzonder positief.

We werden het eens over een week dat dat zou kunnen en dat werd de week tussen Thanksgiving (Amerikaanse feestdag rond 25 november) en Sinterklaas. Dus ik op zoek naar een vlucht en een huurauto en ik vond een vlucht met KLM naar Pittsburgh via Detroit. Het stuk van Detroit naar Pittsburgh zou met NorthWest Airlines zijn, de partner van KLM.

Het was natuurlijk spannend om daarheen te gaan, niet zo zeer naar Amerika, want daar was ik vaker geweest en ik voel me daar altijd wel prettig. Wat vooral leuk is dat wildvreemde vrouwen je “honey” noemen...lol. Maar Marcie in het echt ontmoeten was natuurlijk wel spannend.

Statiegeld

Vanaf 1 januari 2014 is het statiegeld op 1 en 1,5 liter plastic flessen niet meer verplicht. Argumenten daarvoor waren dat het statiegeldsysteem iets van de vorige eeuw is, hoge kosten met zich meebrengt en dat de burger die plastic flessen toch wel in de Plastic Heroes zak zal stoppen en ook zonder statigeld naar de winkel terug zal brengen.
Vreemd daarbij is dat er nooit een onafhankelijk onderzoek heeft plaatsgevonden naar die kosten, dat statiegeld systemen in bijvoorbeeld Duitsland en in de Verenigde Staten juist goed functioneren en zelfs uitgebreid worden.
Staatsecretaris Atsma stelt ook dat hij het niet ziet gebeuren dat mensen hun 1,5 liter flessen op straat gaan gooien.
Ik denk dat Atsma wel heel erg optimistisch is en zijn oren teveel naar het bedrijfsleven heeft laten hangen. Want ik zie nu erg veel 0,5 liter flesjes en trouwens ook veel blikjes bij het zwerfvuil liggen.
Juist een uitbreiding van het statiegeld kan het zwerfafval aanzienlijk terugdringen. Machines die bij supermarkten staan, zoals bijvoorbeeld in de staat Massechussets in de VS die 5 dollarcent uitgeven voor elk blikje of plastic flesje wat erin gestopt wordt. Het blik en het plastic wordt dan gelijk door de machine gecrushed.
Voordeel van zo'n systeem is dat bijvoorbeeld kinderen of daklozen blikjes en flesjes gaan verzamelen om wat statiegeld terug te krijgen. Dus het zwerfafval wat er is wordt eigenlijk vanzelf verminderd.

Daarnaast, als ik zie dat ik niet altijd van die Plastic Heroes zakken kan krijgen en dat ik zowel bij de Gemeente als bij het afvalbedrijf geen duidelijkheid kan krijgen over wanneer dat plastic opgehaald wordt, dan moet ik nog zien dat afschaffen van het statiegeld meer recycling oplevert.

Een onafhankelijk onderzoek heeft ook aangetoond dat het statiegeldsysteem, naast de Plastic Heroes, uitstekend werkt en gehandhaafd moet blijven.

Een nieuwe klap voor het milieu van dit kabinet. En er zullen er nog wel meer volgen.

Lying eyes

Een titel die een verhaal doet vermoeden over een vrouw die mij gouden bergen beloofde, maar mij bedroog bij het leven. Zou kunnen, maar daar gaat dit verhaal niet over.

Mijn geheugen werkt goed, maar een beetje raar. Ik onthou de gekste dingen. En 1 van die dingen is songteksten. Vrijwel alle, maar vooral van liedjes die ik leuk vind en dat zijn er nogal wat. En dus hoor je me regelmatig meezingen, thuis, in de auto, maar bijvoorbeeld ook in de supermarkt als ze daar achtergrondmuziek draaien. En dat doen ze in de plaatselijke Jan Linders supermarkt in Arnhem-Zuid.

Daar liep ik dus gisteravond om de voor de vrijdag traditionele pizza te kopen en wat hoorde ik toen ik net in de winkel was: Lying eyes van The Eagles. Eén van mijn favorieten en ik zong dus vroklijk mee, ik ken de tekst woordelijk. De meisjes die daar werken zijn gewend aan mijn meezingen, kijken er niet eens meer van op, lachen me alleen vriendelijk toe.

Maar gisteravond gebeurde er wat anders. Tijdens het kiezen van de pizza en lopend rond de diepvries waar die dingen in liggen zong ik mee met Lying eyes. Nu zing ik ook nog redelijk zuiver, dus ik val er ook niemand mee lastig. Maar 1 van de Jan Linders meisjes, ik ben de naam even kwijt, ze is van Turkse of Marokkaanse komaf, zei tegen mij: U moet aan The voice meedoen.

Dat zijn nou leuk dingen zo op de vroege vrijdagavond. Niet dat ik ooit aan een programma als The Voice zou meedoen, ik haat dat soort programma's. Maar het is leuk als dat tegen je gezegd wordt.

Op een dag

Op een dag
Kom je mijn leven binnenlopen
Ik weet alleen nog niet welke dag

Op een leuke manier
Kom je mijn leven binnenlopen
Ik weet alleen nog niet hoe

Op een plek
Kom je mijn leven binnenlopen
Ik weet alleen nog niet waar

Maar er komt een dag, een manier en een plek en dan loop jij mijn leven binnen.
En je valt me gelijk op en we hebben oogcontact

Ik weet dat je mijn leven binnen gaat lopen

Ik weet alleen nog niet wanneer, hoe en waar.

Wat Wilders even vergeet

Terug naar de gulden. Volgens een onderzoek van een Brits bureau, dat toch al tegen de Euro was, zoals de meeste Britten (om ongeveer dezelfde reden waarom ze daar nog steeds links rijden en in inches, feet, yards en miles meten) zou een terugkeer naar de gulden voordeliger zijn dan de Euro houden.
Wilders natuurlijk gelijk in euforie.

Maar hij vergeet een aantal dingen. Ten eerste is het niet echt een terugkeer naar de oude gulden (waarvan we 2,20 inleverden voor 1 euro) maar het zou een overgang zijn naar een nieuwe gulden. En omdat Nederland nog steeds economisch een sterk land is zal dat een stevige, harde munt worden. Die wellicht 1 om 1 omgewisseld gaat worden met de Euro. Dus 1 Euro is 1 gulden waard. Erg leuk als je op vakantie gaat naar Zuid-Europa. misschien wel zelfs als je naar de VS of Canada gaat en als je boodschappen gaat doen in Duitsland of België. En alles wat we importeren wordt goedkoper.

Los nog even van het feit dat een overgang minimaal 10 tot 15 miljard gaat kosten en de organisatorische kant daarvan (geldautomaten, parkeerautomaten, kassa's etc.. etc..) is het ook dodelijk voor onze export positie. Want Nederlandse producten worden door de hoge koers van die nieuwe gulden onbetaalbaar voor het buitenland. En aangezien de Nederlandse economie voornamelijk op export draait krijgt die Nederlandse economie een klap die ze nooit meer te boven komt. Daarnaast zal de Nederlandse consument veel minder Nederlandse producten kopen omdat de buitenlandse producten, door die harde gulden, veel goedkoper zullen zijn.

Als oorzaak van de nadelen van de euro worden een tegenvallende economische groei en een ondermaatse consumptie genoemd. En daarvan hebben we geen last met een invoering van de nieuwe gulden? Ja, natuurlijk wel, sterker nog, de recessie zal alleen maar erger worden.

Ik ben geen econoom, maar weet wel dat 1 + 1 = 2. Wilders blijkbaar niet en om zijn gelijk te krijgen wil hij zelfs Nederland storten in een economische crisis waar we nooit meer uit zullen komen......

The West Wing (English Version)

I would like to tell you about the US TV series The West Wing. In my opinion the best TV series ever made. And I am going to try to explain why.

First of all I would like to explain what The West Wing is about. The original plan was a series about the work of the staff of the President of the United States of America in the West wing of the White House. But the President (played by Martin Sheen) got a more prominent role in the story lines.

Writer of the series is Aaron Sorkin and he really did an excellent job. Already in the pilot he succeeded to put down a storyline that let  you identify with the characters and make you want to see the next episode.

An absolute brilliant scenario and a top cast that liked to work together and you can see that in the end result. You never had the idea you were watching actors. The brilliant scenario was also reached throught the outstanding research and the consult of former White House staffers, like the Press secretaries of Reagan en Clinton. Because of that the series was always credible, also because current affairs were used in the series.

The series give you an unique look into the work of the staff of the President. An intelligent script, outstanding acting performance and a special way of filing (walk and talk) make the series that good.

It’s not for nothing that the series won 3 Golden Globes and 26 Emmy Awards among other prizes, the award for “Outstanding Drama Series” and that 4 years in a row.

Critics and political professors have praised the series and there is even an essay out there about the pedagogical qualities of The West Wing.

Formers residents of the White House, like Presidents Ford, Carter and Clinton, but also Henri Kissinger and many former staffers have stated that the series give a realistic view on what goes on in the White House.

On top of that the series are educational. Without noticing you learn something about the political structure of the USA. What also is remarkable is that dialogues are on a high level. The writers clearly made it a challenge to follow and understand the series.

A typical episode begins early in the morning and takes us through the day and what the staffers find on their path. That can be anything and is usually brought to a good or less good end within the scope of the episode. Also, there are things that develop throughout more than 1 episode or even throughout more seasons, like the disease (MS) of the President, the re-election or the kidnapping of his youngest daughter.

Once a year I watch the complete series (7 seasons) and every time I do that I am enjoying it immensely. That could be because I have been always interested in US politics, but I also recognize from another point of view (writer’s) that The West Wing is a top series.